مقدمه: بیماری های قلبی عروقی شایع ترین علت مرگ و میر در کشورهای توسعه یافته و همچنین بسیاری از کشورهای در حال توسعه می باشند، بطوری که طبق برآوردهای انجام شده حدود 45-40 درصد از علل مرگ و میر را به خود اختصاص می دهند. در کشور ما نیز آمار حکایت از شیوع بسیار بالای این بیماری ها دارد و از بیماری های قلبی عروقی به همراه تصادفات به عنوان مهم ترین علل مرگ و میر در کشور نام برده شده است. بطوری که طبق اعلام رسمی معاونت محترم سلامت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در سال 1385، حدود 70000 نفر بر اثر بیماری های قلبی عروقی جان خود را از دست داده اند. همچنین بیماری قلبی عروقی یکی از مهم ترین علل ایجاد نقص عضو در افراد می باشند. طی این مقاله نویسندگان قصد دارند تا جهت آشنایی بیشتر جامعه پزشکی و همکاران گرامی با این مقوله، نحوه تعیین میزان نقص عضو در بیماری های قلبی عروقی را بر اساس معیارهای علمی و استانداردهای جهانی همراه با جزییات و با همان روشی که در بسیاری از کشورهای پیشرفته جهان در حال انجام است را شرح دهند.بحث: همانطور که در ابتدا ذکر شد به دلیل شیوع بالای بیماری های قلبی عروقی در کشور ما، میزان نقص عضو ایجاد شده به دنبال ابتلا به این بیماری ها نیز از شیوع بالایی برخوردار است، ولی متاسفانه تاکنون توجه چندانی به این مساله نشده است و عملا روش علمی شناخته شده ای جهت تعیین میزان نقص عضو در بیماری های قلبی عروقی که مورد توافق و استفاده اکثر پزشکان کشور باشد وجود ندارد.نتیجه گیری: ارزیابی و تعیین میزان نقص عضو و از کارافتادگی قلبی عروقی، مقوله ای نسبتا پیچیده و مشکل می باشد. تعیین میزان نقص عضو بر عهده پزشک می باشد که با استفاده از شکایت های بیمار و با تکیه بر یافته های بالینی به دست آمده از معاینه پزشکی و روش های پاراکلینیک مناسب، میزان نقص عضو تعیین می گردد. ولی در مورد از کارافتادگی و تعیین درصد آن، پزشک تصمیم گیرنده نهایی نیست و از کارافتادگی فرد با توجه به موارد مختلفی همچون درصد نقص عضو، مسایل روحی- روانی، مسایل اجتماعی و مهم تر از همه شغل فرد و توسط یک تیم تعیین می شود.

1مقدمه: رشد و عملکرد صحیح سیستم عصبی مرکزی (CNS) به طور اساسی به فعالیت سلول های پایشگر پارانشیمی به نام میکروگلیا وابسته است. میکروگلیا در مقایسه با سایر سلول های CNS، بیشترین توانایی و انعطاف پذیری را داشته و قادر است از نظر ریخت شناسی و عملکردی با تغییرات محیطی سازگار شود. حتی در حالت استراحت، میکروگلیا به شدت پویا بوده و به طور مداوم شرایط CNS را زیر نظر دارد. پس از آسیب، این سلول ها به سرعت تغییر شکل داده و به سمت محل آسیب مهاجرت می کنند. هرگونه آسیب به CNS با آزاد شدن واسطه هایی همراه است که به عنوان سیگنال هایی برای فعال سازی یا حرکت شیمی گرایی میکروگلیا عمل می کنند. میکروگلیا می تواند از طریق تعداد زیادی از مسیرهای سیگنالینگ با نورون ها، آستروسیت ها و سایر سلول های سیستم ایمنی ارتباط برقرار کند. این سلول ها نقش حیاتی در هومئوستاز CNS داشته و اختلال در عملکرد آنها در پاتوفیزیولوژی بیماری های تخریب کننده عصبی نقش دارد. نتیجه گیری: میکروگلیا به دلیل پاسخ سریع و پویا به آسیب ها، برای حفظ هومئوستاز CNS ضروری است. توانایی آنها در تعامل با انواع سلول ها و سازگاری با تغییرات محیطی، نشان دهنده نقش مهم آنها در پاتولوژی های CNS از جمله تومورهای مغزی و بیماری های تخریب کننده عصبی مانند پارکینسون، آلزایمر و اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) است.